Gradówka (łac. chalazion) to przewlekły stan zapalny o miejscowej lokalizacji, na górnej lub dolnej powiece oka. Powstaje w wyniku zablokowania ujść gruczołów łojowych, co wywołuje reakcję zapalną. Nadmiar wydzieliny łojowej przenika do tarczki przybierając formę guzka. Jest to tzw. ziarniniak tłuszczowy (łac. lipogranuloma). Gradówka najczęściej ma przebieg niebolesny, towarzyszy jej często jednak obrzęk powieki w okolicy guzka i zaczerwienienie skóry mogące powodować znaczny dyskomfort. Rozmiar guzka zwiększa się z czasem. Masa guza może uciskać na rogówkę prowadząc do astygmatyzmu oraz zaburzeń widzenia.

W przeciwieństwie do jęczmienia, z którym jest często mylona, gradówka znacznie rzadziej ustępuje samoistnie, a jej leczenie w domu preparatami antybiotykowymi czy masażami daje mierne efekty.

Preferowaną metodą leczenia gradówki jest zabieg chirurgiczny po ustąpieniu stanu zapalnego. Podczas procedury okulista otwiera od strony spojówki tarczkowej zmianę oraz usuwa jej zawartości wraz z włóknistą torebką, która ją otacza. Zabieg wykonuje się w miejscowym znieczuleniu. Wykonanie tego typu zabiegu u małych dzieci jest w praktyce często niemożliwe z uwagi na brak współpracy – podczas zabiegu pacjent musi pozostać kilka minut nieruchomo. Aby uniknąć zabiegu w warunkach szpitalnych wykonuje się wstrzyknięcia glikokortykosteroidów do guzka. Ten typ leczenia wiąże się z mniejszą skutecznością, lecz jest preferowaną metodą u dzieci. Leczeniem drugiego wyboru u dzieci, przy braku skuteczności leczenia miejscowego sterydami, jest zabieg chirurgiczny w znieczuleniu ogólnym.